Prolog

Może na początek mam opowiedzieć coś o sobie, skoro już i tak spędzimy tu ze sobą ładny kawał czasu? Scott kiwa mi głową, że tak, więc chyba tak zrobię, oczywiście zaraz po przywaleniu mu za to, że mówi mi co mam robić, chociaż sama się go o to pytałam. 

Okey, przywalenie Scottowi już odhaczone (teraz biedak rozciera sobie bolące ramię i patrzy na mnie ze złością), więc mogę zaczynać. 

Nazywam się Jacqueline McCall, chociaż wszyscy mówią na mnie Jackie, bo absolutnie nie trawię tego imienia, mam 16 lat, a moim ojciec jest Kyle McCall, agent FBI, którego bardzo często nie ma w domu, bo jeździ na te swoje wszystkie "misje", łapie przestępców, rozwiązuje zagadki kryminalne i te sprawy. Na początku byłam na niego zła i robiłam mu wielkie awantury z krzykiem i płaczem, że sam sobie gdzieś jedzie a mnie zostawia z jakimiś popapranymi opiekunkami, które nawet nie potrafią wygrać ze mną w najprostszą grę, taką jak UNO albo Piotruś, pózniej jednak zaczęłam to doceniać. Pewnie ciekawi was,  dlaczego, a nawet jak was nie ciekawi to i tak wam powiem. Otóż pózniej, gdy 38 razy pod rząd wygrałam w szachy z jakąś mistrzynią Europy, co zaprowadziło ją do psychiatryka, ojciec po prostu zaprowadził mnie do sąsiadów, z ogromną prośbą, aby się mną zajęli. 

Właśnie Scott był dzieckiem sąsiadów, które otworzyło nam drzwi, bo jego mama była zajęta krojeniem marchewek na zupę. Powiedział, że nie ma problemu, że mogę u nich zostać, bo wyglądam bardzo miło i na pewno nie będę sprawiać kłopotów. Teraz najprawdopodobniej tego żałuje. Chociaż może jednak nie, bo od tego czasu jest moim najlepszym przyjacielem. 

Na pewno powinnam opowiedzieć wam o nim i ogolnie o moim życiu trochę więcej, żebyśmy mogli jakoś lepiej się poznać, niestety, teraz nie mam na to absolutnie czasu, ani warunków, bo wielka mantikora, która jeszcze przed chwilą była moim nauczycielem matematyki, dobija mi się do drzwi łazienki, a Scott wrzeszczy, że jak zaraz nie przestanę pisać i stąd nie wyjdę, on sam mnie zabije i poda potworowi na obiad. 

Taa, nie ma to jak pisać pamiętnik, podczas gdy twój najlepszy przyjaciel próbuje unieszkodliwić wielkiego, strasznego potwora... 

No trudno, Scott sobie poradzi, jak zawsze, a nawet jak nie i potwór go zeżre, to pójdę do Hadesu i wycyganię jego duszę od boga umarłych. Pózniej oczywiście będę mu to wypominać, że przez jego nieudacznictwo musiałam ruszyć dupę i zejść na dół, do podziemia, bo potwór go zabił. Na szczęście Scott mnie uwielbia, bo nie wiem, co by zrobił, gdyby mnie nie lubił. Pewnie sama już od dawna tkwiłabym w zadupiach, przepraszam, otchłaniach Hadesu, najprawdopodobniej na równinie kar, bo dobrym człowiek to raczej nie jestem. 

No ale odbiegam od tematu. 

Pewnie nie za bardzo ogarniacie, o co w tym wszystkim chodzi, no bo bogowie, potwory, zadupia Hadesu... Tak, wcale niczego nie brałam, to wszystko naprawde istnieje. A ja, niestety, jestem częścią tego świata - półboginią, córką Nike (oczywiście chodzi o grecką boginię zwycięstwa, a nie firmę butów), a wy przez najbliższy czas, dopóki coś mnie nie zabije i nie zeżre, będziecie czytali mój pamiętnik. 

~~~~~

Ta-da-da-dam! Oto przed państwem prolog mojego nowego opowiadania o herosach :) Z nowymi bohaterami, nowymi przepowiedniami i nowymi misjami ;)

Mam nadzieje, że wam się spodoba i będziecie je czytać, tak jak to o Jessice i herosach z Wielkiej Siódemki :*